Others

 
 
,,,
 
พรุ่งนี้สอบวันสุดท้ายล่ะ เย้!!!!!!
 
เหลือสอบอีกสองวิชาค่ะ แต่มาอัพบล็อกแป๊บนึง เดี๋ยวค่อยไปอ่านต่อ
 
 
    
 
 
เทอมที่แล้วเนี่ย แพรลงเรียนวิชา Life Reflection Through Films ค่ะ เป็นวิชาเลือกที่มหาวิทยาลัย เรียนดูหนังแล้วก็วิเคราะห์ สนุกมากเลย ปกติก็ชอบดูหนังอยู่แล้วนะ แต่ไม่ค่อยได้ดู เพราะมัวแต่ทำนู่นนี่จนลืม ช่วงเรียนม.ปลายก็เรียนพิเศษ แล้วก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหนด้วย แต่พอเรียนวิชานี้ทำให้ได้รู้จักหนังมากขึ้น แล้วก็สนิทกับเพื่อนที่ชอบดูหนังมากขึ้น กลายเป็นพวกได้ดูหนังเยอะไปเลย
 
ส่วนใหญ่แล้วปีนึงเนี่ย แพรไปดูหนังที่โรงหนังไม่เกิน 10 กว่าครั้งแน่ๆค่ะ จะถึง 10 รึเปล่าก็ไม่รู้ แต่ปีนี้เดินเข้าออกโรงหนังเป็นว่าเล่น นอกจากหนังทั่วไปแล้ว ยังชอบไปดูหนังตามลิโด้ สกาล่า แล้วก็เทศกาลหนังต่างๆด้วย อย่างปีนี้ก็ไปเทศกาลภาพยนตร์ของฝรั่งเศส แล้วก็สเปน แพรยังเห็นมีข่าวของฮ่องกง ยุโรป แล้วก็ที่อื่นอีกเยอะแยะเลย แต่ก็ติดที่เวลาบ้าง ขี้เกียจบ้าง ก็เลยไม่ได้ไป
 
นอกจากจะดูหนังได้มากขึ้นแล้ว ยังรู้สึกว่าดูหนังได้เข้าใจกว่าแต่ก่อนด้วยล่ะ สมัยก่อนแพรชอบดูแต่แนวโรแมนติก คอเมดี้ ดราม่าได้นิดหน่อย ถ้าอาร์ตนิดนึงก็ไม่เอาแล้ว แต่เดี๋ยวนี้ก็รู้สึกว่าดูได้เยอะกว่าเดิมนะ แต่ก็ยังดูได้ไม่หมดหรอกค่ะ หนังที่ชอบดูอยู่แล้วก็ดูได้รู้เรื่องมากขึ้น ที่ไม่ชอบดูก็กลายเป็นชอบดู ที่เคยดูไม่รู้เรื่องก็รู้เรื่อง แต่ก็ยังมีบางเรื่องที่แพรเข้าไม่ถึงเหมือนกัน ถ้าเป็นแนวนิ่งๆมากๆล่ะก็ ถึงจะดูรู้เรื่องแต่แพรดูแล้วจะหลับแหละ หรือบางเรื่องก็ลึกซึ้งเกินไปจริงๆค่ะ แพรดูแล้วก็ยอมรับเลยว่ายังคิดตามไม่ทัน
 
นี่คือภาพยนตร์(บวกละครเวที) ทั้งหมดที่แพรดูในปีนี้ นับตั้งแต่ปีใหม่จนถึงเมื่อวานนี้ค่ะ รวมทั้งหมด 61 เรื่อง
 
 
 
ข้างบนนี้มีภาพยนตร์ 59 เรื่อง แล้วก็ละครเวทีอีก 2 เรื่องค่ะ เรื่องแรกของปีคือ TIN TIN ไปดูที่ Terminal21 ส่วนเมื่อวานดูเรื่อง รัก7ปี ดี7หน ที่SF มาบุญครองค่ะ
 
แต่ว่านะ เรื่องล่าสุดจริงๆต้องเป็นเรื่อง The Dark Knight Rises ล่ะ เพิ่งไปดูมาเมื่อตอนเที่ยงนี่เองค่ะ ที่โรงIMAX สยามพารากอน ไปกัน 6 คน ใช้บัตรเครดิตกรุงศรีซื้อ 2 แถม 2 ส่วนที่เหลือใช้ M Gen ลดเหลือ 300 หารกันทั้งหมดแล้ว เหลือแค่ประมาณที่นั่งละ 200 บาทเอง  รู้สึกดีสุดๆ
 
 
แพรยังไม่เคยดูภาคก่อนๆเลย แต่ก็พอดูภาคนี้รู้เรื่องนะคะ สมัยก่อนหนังSuperhero ก็เป็นแนวนึงที่แพรไม่ดูเลยนะ แต่พอได้ดู The Avengers แล้ว ก็ดูต่อทั้ง Spiderman ทั้ง Batman เลยค่ะ
 
เกี่ยวกับ The Dark Knight Rises เนี่ย มันใหม่สำหรับแพรมาก เพราะแพรไม่เคยดูอะไรเกี่ยวกับBatmanมาก่อนเลย มีความรู้แค่เป็นมนุษย์ค้างคาว แล้วก็มีโรบิน แค่นี้เองความรู้ของแพร เพราะงั้นตอนที่มียานพาหนะ มีอาวุธ มีที่ซ่อนนู่นนี่ หรือแม้แต่ใครเป็น Batman ตอนต้นเรื่องแพรยังไม่รู้เลย พอเนื้อเรื่องพลิกไปมาก็เลยเป็นอะไรที่คาดไม่ถึงไปสำหรับแพรทั้งหมด แต่ก็ตามเรื่องทันนะ แต่ว่าก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าดูภาคก่อนๆมาแพรก็น่าจะรู้สึกฟินกับเรื่องนี้มากกว่านี้ค่ะ ตอนนี้ก็รู้สึกว่ามันสนุก เข้มข้น แล้ว Anne Hathaway ก็สวยและมีเสน่ห์มากๆก็จริง แต่ว่าแพรยังไม่รู้ที่มาที่ไปเท่าที่ควรค่ะ ตอนที่นั่งดูอยู่มีฉากที่คนนั่งข้างๆร้องไห้ด้วย แต่แพรยังไม่รู้สึกอะไรเลย ทั้งๆที่ปกติแพรจะน้ำตาไหลคนแรกแท้ๆ ก็เลยคิดว่าจะต้องไปหาดูภาคอื่นด้วยซะแล้ว
 
 
 
 
อีกเรื่องนึงตอนนี้ที่อยากแนะนำคือ รัก7ปี ดี7หน ค่ะ หนังดูง่ายๆตามสไตล์ GTH เหมือนเดิม แต่คราวนี้จัดเต็มเพราะเป็นการฉลองครบรอบ 7 ปีของ GTH ด้วย
 
สำหรับแพรแล้วมันค่อยไต่ระดับอารมณ์ขึ้นมาเลย เรื่องแรกของน้องเก้ากับปันปันน้ำตาซึมๆ เรื่องที่สองของซันนี่กับคริสน้ำตาไหลแล้ว ส่วนเรื่องสุดท้ายของนิชคุณกับคุณสู่ขวัญน้ำตาไหลหยุดไม่ได้เลย แต่ก็แล้วแต่คนนะคะ จริงๆแล้วจะให้ใกล้ตัวที่สุดก็คงต้องเป็นเรื่องแรกอยู่แล้วเนอะ แต่ว่าสำหรับแพรชอบเรื่องสุดท้ายที่สุดเลย ฮือออ
 
ชอบคุณสู่ขวัญมากๆตั้งแต่ตอนอ่านข่าวอยู่แล้วด้วย พอมาเจอบทบาทนักแสดงก็ทำได้ดีมากเลยยิ่งปลื้มเข้าไปอีก ทำไมถึงดูเพอร์เฟ็คไปหมดเลยนะ ผู้หญิงอะไรเก่งจัง ทั้งเก่งทั้งสวยเลย เพอร์เฟ็คไปแล้วนะ!!
 
 
 
                   
 
 
 

เรื่องบ่น

posted on 01 Sep 2011 22:55 by lemokung in Others
 
 
,,,
 
จะบอกว่าหายจากการอัพบล็อกนาน จนครั้งนี้แพรนึกคำเริ่มต้นเอนทรี่ไม่ถูกแล้วนะคะเนี่ย อยู่ในระยะอันตรายซะแล้วล่ะแบบนี้
 
จริงๆเวลานี้แพรควรจะใช้เวลาเคลียร์งาน เคลียร์การบ้านให้เสร็จนะ งานฝ่ายแสงที่ทำในละครนิเทศทำให้
แพรต้องดูแลเรื่องเวลาดีๆค่ะ ทั้งเรื่องเรียน เรื่องงาน แล้วก็เรื่องพักผ่อนดูแลตัวเองด้วย ต้องบอกว่า 2 สัปดาห์ที่ผ่านมาเจออะไรเยอะแยะจริงๆ ทั้งเรื่องดีมากๆ เรื่องหนักๆ เรื่องแย่ๆ จนต้องบอกเลยว่าวันนี้แพรร่าเริงไม่ค่อยออกเลย คิดว่าถ้าไม่ได้ระบายมันออกมาซะบ้างคงแย่ ก็เลยเขียนเอนทรี่นี้ดีกว่า ไม่งั้นก็ทำงานไม่ไปไหนซักที
 
หลอกให้อ่านมาถึงนี่แล้ว บางคนที่คาดหวังว่าเข้ามาแล้วจะได้อ่านเอนทรี่แบบปกติ แพรเตือนตรงนี้เลยแล้วกันค่ะว่าเอนทรี่นี้ไม่ปกติหรอกนะ ถึงจะไม่ได้ติดลบมาก แต่ก็เป็นเรื่องที่แพรบ่นซะส่วนใหญ่ค่ะ กดปิดไปก่อนก็ได้นะ วันนี้แพรแค่หาพื้นที่ระบายอารมณ์ ระบายความคิดนิดหน่อยค่ะ เผื่อว่าถ้าได้อ่านสิ่งที่ตัวเองคิดเอาไว้ อาจจะหาทางออกให้ตัวเองได้ก็ได้
 
 
 
 
ช่วงนี้แพรทำงานละครนิเทศค่ะ อย่างที่เคยบอกไปเอนทรี่ที่แล้วว่าทำอยู่ฝ่ายแสง งานค่อนข้างหนัก แล้วก็หนักจริงๆด้วย สัปดาห์ที่แล้วแทบไม่มีเวลาพัก เวลาเรียนยิ่งไม่ต้องพูดถึง แพรพูดได้เลยว่า "ไม่จำเป็น ไม่เข้าเรียน" แต่ก็ไม่ได้แย่นะคะ จริงอยู่ว่าเราไม่ได้เข้าเรียน แต่สิ่งที่ได้รับจากการมาทำตรงนี้ก็เยอะแยะเลย
 
เรื่องเรียน ก็ต้องแบ่งดีๆ แพรโชคดีด้วยที่เพื่อนๆในคณะเข้าใจ ว่าฝ่ายแสงทำงานเยอะจริงๆ ก็จะมีเพื่อนคอยตามงาน คอยเตือนให้ด้วยล่ะ แต่ว่าก็มีอารมณ์ที่เหนื่อยจนไม่อยากจะทำอะไรอยู่เหมือนกัน มีบ้างที่พลาดส่งงาน ต้องไปตามเอาทีหลัง
 
แต่ว่า จะมีซักกี่คนที่ได้ปีนนั่งร้านขึ้นไปติดตั้งไฟบนเวทีตั้งหลายครั้ง ได้ดูละครทุกรอบจนตอนนี้จำบทได้หมดแล้ว แถมเรายังเป็นคนควบคุมแสงทั้งหมดในหอประชุมด้วย เป็นส่วนสำคัญในละครเลย ถึงจะมีตัวละครแต่ไม่มีแสงซะอย่าง แล้วคนดูจะดูได้ยังไงจริงมั้ยคะ? และก็เพราะเหตุผลนั้นแหละที่ทำให้งานฝ่ายแสงค่อนข้างหนัก และต้องช่วยกันมากๆ ตรงนี้ก็ทำให้แพรได้ความรู้ใหม่ๆเยอะเลย แล้วก็ได้คุยกับเพื่อนเยอะขึ้น บางคนยังไม่เคยคุยก็ได้คุย บางคนเคยคุยก็ได้คุยมากขึ้น ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันวันนึงประมาณ 12-15 ชม.ถ้ามีละคร ถึงจะไม่ได้เจอเพื่อนที่คณะแต่ก็ยังมีเพื่อนฝ่ายแสง ได้ทำงานด้วยกัน เล่นด้วยกัน ตรงนี้ก็สนุกดีด้วยนะ
 
อืมมม... ตอนนี้กำลังพยายามหาเรื่องที่แพรรู้สึกแย่อยู่ค่ะ แต่พอพูดถึงเรื่องงานละคร งานฝ่ายแสง ก็ไม่เห็นเจอเรื่องไม่ดีเลย จริงอยู่ว่ามันเหนื่อยมาก แต่มันก็เป็นงานที่ท้าทาย แล้วก็สนุกมากๆเลยเหมือนกัน แพรยังมีความสุขกับการได้ไปซ้อม ได้เปิดไฟบนเวทีอยู่ค่ะ ยิ่งเราทำงานมาเหนื่อยๆแล้วได้ไปพัก ก็จะรู้สึกดีเวลาได้พักมากกว่าปกติหลายเท่าเลย
 
ถ้าใครมี Facebook แพร จะเห็นว่าเมื่อวานแพรค่อนข้างทำตัวให้ทุกคนเป็นห่วง เพราะว่าความรู้สึกไม่ดีของแพรเองค่ะ ช่วงนี้มีเรื่องสับสน ไม่มั่นใจนิดหน่อย ทำงานก็เหนื่อยอยู่แล้ว มาเจอเรื่องนี้อีกก็ยิ่งเหนื่อย แต่ก็ยังไม่ได้แย่ขนาดนั้น แต่เมื่อวานเจอเรื่องที่ถูกตะคอกใส่หน้า ซึ่งแพรเกลียดมากๆ มันทำให้รู้สึกแย่มากๆเลย เกือบจะร้องไห้แน่ะ ดีที่คุมสติไว้อยู่ แต่สภาพอารมณ์ตกต่ำสุดๆเลยค่ะ ตอนนันพยายามนึกเรื่องดีๆก็นึกไม่ออกแล้ว แต่พอได้ไปทำงานฝ่ายแสงก็ดีขึ้น เพราะเมื่อวานทำงานสนุกจริงๆ ตอนดึกก็ไปกินสุกี้กับไอติมตรงยศเสต่ออีก รู้สึกโอเคขึ้นบ้าง แต่จนถึงตอนนี้ ก็ยังมีส่วนที่ตกค้างอยู่บ้างค่ะ เพราะเหนื่อยสะสมด้วย พอเจอเรื่องแย่มากๆเข้าไปแบบนี้อีกก็เลยฟื้นตัวลำบาก ทั้งที่เหมือนจะมีบางช่วงกลับมาเป็นอย่างเดิมได้แล้ว แต่ซักพักก็จะรู้สึกแย่อีก
 
แพรว่า หลังจบละครคงต้องให้เวลากับตัวเองมากๆ แล้วก็เคลียร์ปัญหาทั้งเก่าแล้วก็ใหม่ให้หมดแล้วล่ะ
 
คิดว่าน่าจะเป็นปัญหาข้างบนที่ทำให้ตอนนี้รู้สึกแย่ แพรขอบคุณทุกคนที่ให้กำลังใจค่ะ แล้วก็ขอโทษที่ทำให้ทุกคนต้องมาอ่านอะไรแบบนี้และที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง
 
ยังไงก็จะพยายามกลับไปเป็นแบบเดิมให้เร็วที่สุดเลยค่ะ ถ้าถึงเวลานั้นมีเรื่องดีๆเข้ามาเยอะๆก็คงจะดีมากเลย
 
 
 
 
 
แพรพิมพ์แล้วไม่ได้ตรวจก่อน เพราะพิมพ์ไปอย่างที่คิดจริงๆ ถ้าเกิดว่าเนื้อหาวกไปวนมา เข้าใจยากก็ขอโทษด้วยนะคะ
 

บ่นๆๆๆ

posted on 24 Jul 2011 01:29 by lemokung in Others
 
 
,,,
 
ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยนี่มันก็ยากพอตัวเลยนะเนี่ย หลังจากได้สัมผัสมาครึ่งเทอมก็รู้สึกแบบนี้ล่ะค่ะ ต้องปรับตัวใหม่หลายๆอย่างเลย หลายครั้งที่คิดว่าเราจะไหวเหรอเนี่ย? ใจนึงก็อยากลอง ใจนึงก็กลัว...
 
เปิดเอนทรี่มาก็บ่นเลยเนอะ แพรขอบ่นซักแอนทรี่นึงแล้วกันนะคะ มีหลายเรื่องที่อยากเล่า แต่ก็ไม่มีโอกาส ก็ยกยอดมาอัพตอนนี้เลยก็แล้วกัน
 
 
เรื่องแรก กิจกรรมที่คณะเยอะมากๆค่ะ แล้วก็น่าทำทั้งนั้นเลยด้วย แพรเห็นเพื่อนหลายคนทำได้ ก็คิดว่าตัวเองก็ต้องทำได้เหมือนกัน ลงเป็นฝ่ายแสงในละครนิเทศไปค่ะ งานค่อนข้างหนัก พักผ่อนน้อย บางครั้งก็อาจจะกระทบการเรียนด้วย แต่ก็ดูน่าท้าทายมากเลย แพรคิดอยู่นานเพิ่งตัดสินใจได้เมื่อวานว่าจะลองดูค่ะ พอไปลอง workshop ดูแล้วก็สนุกจริงๆแหละ แต่การทำงานกับไฟฟ้าก็ต้องใช้ความระวังมากๆ พี่ๆก็ย้ำเรื่องงานหนักด้วย เพราะฝ่ายนี้บางครั้งก็กลับดึกมากจริงๆ อาจจะโต้รุ่งก็มี แพรก็เลยสับสนอีกแล้วว่าจะเอายังไงดี แต่สุดท้ายก็คิดว่าจะลองทำดูค่ะ เพื่อนคนอื่นทำได้ พี่ๆก็ทำได้ ทำไมเราจะทำไม่ได้ล่ะ!
 
 
เรื่องที่2 เจอเพื่อนคนนึง ตอนเฉลยสายรหัสก็ไปเลี้ยงร้านเดียวกัน โต๊ะเดียวกันเพราะว่าพี่รหัสอยู่กลุ่มเดียวกันค่ะ เพื่อนคนนี้เป็นผู้ชาย มาจากมหาสารคาม พอได้รู้จักกันวันนั้นก็คุยมาเรื่อยๆ จนวันเมื่อวันอังคาร คุยเรื่องแพรทำบล็อก เพื่อนคนนั้นก็บอกว่าก็ทำเหมือนกันอยู่ exteen เหมือนกันด้วย พอถามไปถามมา ปรากฏว่าบล็อกนั้นเป็นบล็อกที่แพรติดตามมานานแล้วอีก ช๊อคมากๆเลย ไม่นึกว่าเพื่อนเราจะเป็นคนแบบนั้น เพื่อนแพรคนที่ว่าก็คือเจ้าของบล็อก มูลนิธิสงเคราะห์ตัวนากแห่งชาติ - Nakatokung ค่ะ ตามผลงานที่เพื่อนคนนี้ทำรั่วไว้เยอะมากเลย แต่พออยู่ที่คณะกลับเหมือนเป็นอีกคนอย่างนั้นแหละ ทีนี้พอรู้เรื่องก็กลับมาคุ้ยดูงานเก่าๆที่เคยดู นั่งฟังเสียงไป นึกหน้าคนพูดตามไป

...
 
จนถึงตอนนี้ก็ยังทำใจไม่ไ่ด้อยู่นะ
 
 
เรื่องที่3 ปกติแพรจะไม่ค่อยคิดมากเรื่องผลการเรียนค่ะ ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยคิดมากนะ อย่างน้อยก็รู้สึกอย่างนั้น แต่ว่าก็แอบกังวลนิดๆว่าเราจะแย่กว่าคนอื่นรึเปล่านะ? ผลคะแนน CU-TEP ของแพรก็ต่ำกว่าคนอื่นเค้าหมดเลย แถมเด็กแอดที่จะเข้านิเทศ จุฬาฯได้เนี่ย ก็ต้องคะแนนสูงๆกันทั้งนั้น แวบนึงที่แพรคิดว่าตัวเองมาถูกทางแล้วรึเปล่านะ? จะเป็นยังไงต่อไปนะ? แต่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ตอนนี้แพรดึงตัวเองกลับมาได้แล้ว คิดว่าที่ตัวเองมาถึงตรงนี้ได้มันก็ยากเหมือนกันนะ การที่สอบผ่านรอบแรกมาได้ ผ่านสัมภาษณ์มาได้ ก็ไม่ใช่ว่าแพรเป็นคนตัดสินใจเอาเองซักหน่อย แต่ที่ผ่านมาได้ก็ต้องพยายามในแบบของเราเหมือนกัน พยายามจนคนอื่นเห็นว่าเราเหมาะสม จนได้มาอยู่ตรงนี้แล้ว ที่เหลือก็ต้องพยายามให้มากขึ้นๆไปอีก ถ้าพยายามที่สุดแล้ว แพรเชื่อว่ามันก็ต้องผ่านไปได้สิน่า
 
 
 
 
 
 
ก็แค่อยากจะบ่นดังๆค่ะ